شاید مسأله حق تحصیل به زبان مادری باشد — سعید متین ‌پور

اویان نیوز:

سعید متین ‌پور

در نخستین سال‌های دهه‌ی ۶۰ خورشیدی “حبیب ساهر» مدرس و مؤلف علم جغرافیا و شاعر نوپرداز با پرتاب خود از بالکن ساختمانی در شهر قزوین جان سپرد. او در این هنگام بیش از ۸۰ سال سن داشت. در شعر ترکی ایران اولین نوپرداز حرفه‌ای، ساهر بود. او به فارسی نیز شعر کم نسروده است. اولین صفحات کتاب نمونه‌های جدید عاشقانه‌های فارسی محمد مختاری به چند شعر تغزلی او اختصاص دارد. اما آنچه همیشه پیرامون او می‌اندیشم، خودکشی پیرانه‌سرش است. چرا؟ هیچ‌گاه نتوانسته‌ام سرزنشش بکنم. شاید به هر زبان دیگری در دنیا چنان شعرهایی را می‌سرود عنوان “پدر» یا چیزی مانند آن را می‌یافت اما هنوز که هنوز است کلماتش در هوا معلق مانده‌اند. چندین دفتر شعر او در زمانه‌ای که گرافیک در کتاب‌سازی خیلی جدی گرفته نمی‌شد، با طرح جلدهای بدیع به بازار عرضه شده بودند و هنوز که هنوز است به احتمال زیاد بتوانی برخی از آنها را از کهنه‌فروشی‌های کتاب، نویِ نو بخری. همه‌ی کلماتش معلق در آسمان تهران تا زادگاهش تبریز، هنوز که هنوز است می‌چرخند و می‌چرخند.

همشهری ساهر خوش‌شانس بود. دکتر رضا براهنی توانست اکثریت کتاب‌هایش را در تهران به چاپ برساند. اگر تهران نشد، سوئد بود و اگر باز نشده بود ترجمه‌اش به فرانسه نشر می‌شد. دکتر فارسی می‌نویسد. اما این اواخر چنان سوز و حسرتی در کلماتش نسبت به زبان مادری موج می‌زند که دلسوزش می‌شوی. تمام آثارش را با نگاه به شهرش و زبانش به زبان دیگری نوشت و اکنون زبان بزرگترین دغدغه‌اش شده است در خلق کلام.

قرار است این دو پاراگراف مربوط شوند به حقوق بشر و مساله‌ی قومیت یا ملل غیرفارس زبان در ایران. هر چه بیشتر به حقوق بشر و این یکی -که هنوز سر اسمش و عنوانش نمی‌توان توافق کرد- فکر می‌کنم، می‌بینم بیشتر و بیشتر از آنچه که سال‌هاست لمس …read more

From:: Oyan News